Monthly Archives: June 2012

Dawid Kruiper

Rolbos haal vandag sy hoed af vir Dawid Kruiper, die man wat liewers ‘n Boesman as ‘n San wou wees. Met sy heengaan het die mense van die Kalahari – of ons nou van San of Boesman praat, ‘n gerespekteerde leier verloor.

Dawid, Rolbos wens jou groen velde, vars fonteine en mooi seisoene toe. Mag jou pad in die Ewigheid jou beloon vir ‘n leeftyd se arbeid om jou mense te beskerm. En ons harte gaan uit na die Kruiper familie, wat ‘n sonderlinge man verloor het.

Ons wonder saam met jou oor die skielike erkenning wat die regering aan jou gee – met die luukse begrafnis – terwyl jou mense soveel meer nodig het. Mens sal seker nooit weet wat die politici se agenda is met hul optrede nie. Na al die jare se miskennig en verwerping gee hulle, oplaas en te laat, eer aan die man wat gepleit het vir ‘n beter bestaan vir sy mense. Ten spyte van die politiek, het jy gewys daar is hoop. Jy het gemaak dat mense in die land – en in die wêreld – vir jou en jou mense met meer respek bejeën.

Dit gee ons ook hoop, selfs hier op Rolbos.

Soos julle, Dawid, is ons ook maar ‘n klein en miskende groepie mensies. Ons weet hoe dit voel om nie gereken te word nie. Miskien, Dawid, dra hierdie droë woestynwind die belofte van ‘n bui reën. Miskien is jou begrafnis die begin van ‘n nuwe, beter seisoen vir die klein mensies in die land.

Ag, ons weet, Dawid.

Maar soos jy kon droom oor ‘n beter toekoms, so wil ons ook. Bitter graag.

Op Rolbos het ons nie ‘n vlag om halfmas te hang saam met die ander vlae in die land nie. Maar ons het hoede. En vir jou staan ons kaalkop onder die Kalahari son.

Ons groet jou…

Friday Flash: E-Tumbleweed Town

Nando's Advert

Nando’s Advert

“//Hui !Gaeb,” Gertruida’s pronunciation is perfect, forming the clicks with ease, “that’s what they’re going to call Cape Town.”

“I think it’s a shame,” Vetfaan says sadly. “Everybody else gets singled out for forced name changes, but we get ignored.”

“Yes. It’s called discrimination against minority groups. It’s only the popular places that get targeted. Even Upington is called something different these days, but I can’t say //Khara Hais.” Kleinpiet makes a pitiful effort to get his tongue around the word.

“I propose we approach the government with a suggestion. We’ll see who lived here first, then ask them.”

“But you know as well as I do, nobody lived here, ever. Rolbos is just a forgotten, lost bit of Kalahari, that’s all.”

Gertruida shook her head. “Some Dutchman discovered the place, when Simon van der Stel went on that expedition to find Monomotapa in 1685. They found copper deposits further south, but nothing more. I guess he’s the one who gave us a name.”

“So we have a Dutch name? Rolbosch?”

“No, man!” Gertruida rolls her eyes in disgust. “I think rolbos remains rolbos in Dutch. Like tolbos, too.”

“But the government will insist on Africanising the name. You know how they are. All the good old Dutch and Voortrekker names are being thrown out. If we can’t propose a proper name, we’re screwed. They’ll dump some funny name on us, like E-Tumbleweed Town. I don’t want that. We’ll have to get something with a !, or a #, or some //’s in.”

*

Gertruida wrote the official letter, requesting the Minister of the Interior to change the name from Rolbos to Rolbos!.

They’re still waiting for the answer.

Ambulans Venter

Ambi Venter is nie ‘n vreemdeling in hospitale nie. Vra maar op Calvinia, of Kenhardt, selfs Prieska. Van sy geboorte af was daar maar altyd ‘n rede vir sy naam. Dis hoekom die Venters liewers in die woestyn bly.

Die Venters, wat nog van die laaste trekboere in die Kalahari is, glo nie eintlik in dokters nie – tensy daar iets is wat nie met die kruie en knolle van die woestyn genees kan word nie. Die gewone goed – mangels, bosluiskoors en gebreekte arms – is dinge wat sommer daar, in die veld, reggesien word. Dit help ook dat die Venters (na vele geslagte waarin slegs die sterkstes oorleef het) ‘n besondere ‘konstitusie’ het (soos Oupa Venter dit noem). Hoe oud hy ook al mag wees – en hieroor is selfs Gertruida ietwat vaag – is hy steeds die een wat die familie se trekroetes beplan. Daar word beweer dat hy een van die seuns was wat aan die rebellie van 1914 deelgeneem het, maar dit plaas hom in ‘n onmoontlike ouderdomsgroep. Punt is: hy is sekerlik een van die oudste mense in die Kalahari, indien nie die hele Gordonia distrik nie.

Maar klein Ambi was anders, reg van die begin af. Ma Venter was twee dae in kraam, daar anderkant Bitterwater, langs die opgedroogte fontein. Ambi; spitskop, blou en met die spreekwoordelike helm strategies geplaas; het stil-stil sy verskyning gemaak. Ouma Venter moes Karoo-kruie invryf voor hy sagte huilgeluidjies gemaak het. Hierna was Ambi se lewe een uitgerekte stryd. Borsvoeding was onmoontlik – Ma Venter was toe al vier-en-veertig en die vorige agt babas het seker ook daardie fontein laat opdroog. Skaapmelk, water en af-en-toe ’n byvoegseltjie van Oupa se boegoe-brandewyn moes maar instaan vir die gebrek aan natuurlike voeding.

So kan mens aangaan. Daar was die slag toe hy weggekruip het, byvoorbeeld. Nie wegkruip soos in die speletjie nie, maar weg kruip van die skerm wat Oupa Venter opgeslaan het by ’n watertjie. Soos altyd doekloos, het klein Ambi hom tuisgemaak in die fontein en homself amper verdrink in sy eerste bad. Later, toe hy al kon loop, was daar weer die ram wat hom trompop bygekom en amper sy borsie ingestamp het. En mens moenie vergeet van die aand toe hy te naby aan die vuur geslaap het nie…

Ten spyte van die familie se pogings tot ouerskap, het Ambi wel groter geword. Op tien het hy sy linker duim afgeskiet en op dertien het hy in een van sy pa se wildstrikke vasgesit vir twee dae. Sy jakkalsjag op sestien was die oorsaak dat hy uiteindelik ’n dokter moes sien. Selfs Oupa Venter het rondborstig erken dat dit ongewoon is dat jakkalse soveel skade kan aanrig in so ‘n kort tydjie.

Die dokter op Prieska het nogal gesukkel om Ouma Venter se knolpasta van die wonde af te kry, maar na die deeglike skoonmaak en ontsmetting, is Ambi opgeneem en ’n reeks operasietjies was nodig om hom weer in een stuk te kry. Ook hier was sy neiging tot die ongewone ’n probleem. Hy was allergies vir die antibiotika, het deurmekaargeraak van die pynstillers en die lakens in die hospitaal (ook nie iets waaraan hy gewoond was nie) het ‘n veluitslag veroorsaak.

Die besoek aan die hospitaal was ’n keerpunt in Ambi se lewe. Vir die eerste keer het hy besef daar is mense wat nie in die veld en van die veld lewe nie. Die baksteenhuise was ’n openbaring en blikkieskos iets wat hom stom gelaat het van verbasing. En…daar was meisies.

Ambi het altyd maar aanvaar dat Ma en Ouma die enigste vroue in die wêreld was; en mens moet erken dat albei hierdie dames al ’n snars verby hul beste was toe hy gebore is. Die verpleegsters in hul kraaknuut, spierwit uniforms was ’n bron van absolute, totale verwondering. Nie net was hulle besonder mooi vir die arme Ambi nie, maar hul kurwes – iets wat nie in sy vrou-verwysingsraamwerk bestaan het nie – het hom op meer as een geleentheid in die moeilikheid laat beland. Vatterigheid word gewoonlik nie in hospitale toegelaat nie, tensy mens die sensitiwiteit het om die linnekamer op te soek. Dit, byvoorbeeld, het Ambi nie geweet nie.

Ambi is nie terug na sy familie toe nadat hy ontslaan is nie. Die dokter het met die dominee gepraat. Dominee het met die kinderlose van Wyks gesels. Ambi het ’n nuwe familie gekry.

Om by die punt van die storie te kom, word Ambi se wedervarings in die van Wyk huis, bloot opgesom. Ambi begin rook: die skuur brand af. Ambi leer bestuur: twee maande in die hospitaal om sy been weer te laat aangroei. Ambi gaan kuier by Mietatjie: nog ’n gebreekte arm toe die katel ineenstort. Ensovoorts, ensovoorts.

Daarom, toe Ambi by Boggel se Plek instap op daardie mooi Donderdagoggend, maak Boggel seker dat sy bier in ‘n plastiekbeker bedien word. Vetfaan skuif so effens eenkant toe, want miskien sal die man sy ewewig verloor; en Kleinpiet gaan roep vir Gertruida om te kom help, net ingeval iets verkeerd loop.

“Nou wat bring jou na Rolbos toe, Ambi? Ek het gedog jy bly nou by die van Wyks van Prieska?”

“Nee. Hulle het Kaap toe getrek. Dit was ’n vinnige besluit. Gesê hulle soek rus en vrede. Kan nie verstaan nie.” Gertruida het later gesê die arme man het nooit reg leer praat nie. Seker maar sy kinderjare, het sy gereken.

“En nou, Ambi? Wat gaan jy doen?”

“Weet nie. Soek nou vir my familie. Net gestop op Rolbos. Dan veld-in. Of weet julle waar die Venters nou is?”

Nee, hulle weet nie. Maar die veld anderkant Bitterwater was hierdie jaar goed, miskien…?

“Sal gaan kyk. Dankie.”

Ambi is daar weg, veld-in, te voet. Gertruida het gesê Rolbos moet die eerste plek wees wat nie skade gehad het na ’n Ambi-besoek nie.

*

Nou kyk, wat ook al mens van die Venters kan sê – hulle kèn die veld. Elke bossie, elke blom, elke knol. Miskien nou nie die wetenskaplike name nie, maar Duiwelsklou en Sekelbos het vir baie jare gehelp dat die Venters gesond bly. En praat van koers hou! Dis waarskynlik ingeteel, het Gertruida gesê, soos die swaeltjies weet waarheen om te gaan as die seisoen verander.

Ambi het, soos mens verwag, per ongeluk op sy familie afgekom waar hulle by ‘n verlate fontein hulself tuisgemaak het. Oupa Venter was half bly om die nasaat te sien, maar vir die res van die familie het sy terugkoms bloot beteken daar is nog ‘n mond om te voer. Dis hoekom hulle hom, sommer die volgende dag, weer veld-ingestuur het om iets te soek om te eet.

Net anderkant die bultjie wat naby die fontein staan, trap Ambi in ’n molsgat en swik sy enkel. Loop, kon hy nie verder loop nie. Vies vir homself en bang om met leë hande terug te gaan, was dit ‘n moedelose Ambi wat skadu gaan soek het onder die Sekelbos daar naby. Wat nou gedaan?

Gedagtig aan Ouma Venter se manier om blare en knolle te gebruik om siektes te behandel, het Ambi sy oog oor die veld naby hom laat gaan. Miskien…? En dis hoe hy die Ambi-bos ontdek het. Klein, verwronge deur die droogte en met die kleinste, vet blaartjies, was dit al plant wat hy kon bykom. Sukkel-sukkel het hy van die blare bymekaargemaak, tussen sy growwe vingers pap gedruk en die sap op die seer enkel ingevryf.

Twee uur later was sy enkel gesond. Opgewonde oor sy vinnige herstel is hy terug na die familie toe, waar slegs Ouma Venter insig gehad het om bly te wees oor sy verhaal.

*

“Kyk, hier’s ’n hele artikel oor die Ambi-bos in die National Geographic.” Gertruida sprei die tydskrif op die toonbank oop, sodat almal die foto’s kan sien. “Sien, hier’s die bossie, die omgewing van Bitterbrak, en die familiefoto het nogal mooi uitgekom.”

“Ja, genugtig! Dat die armsalige klompie sò gelukkig was. Verbeel jou – die patentreg op daardie plantjie is miljoene werd? Wie sou dit kon dink?” Vetfaan dink heimlik dis onregverdig: hoeveel skape moet mens verkoop om soveel geld te kry? En hoe lank gaan dit vat vir ooie om soveel lammers te kry?

“Maar waar is Ambi? Hy behoort ook op die foto te wees?”

“Nee, hulle sê hier hy’s in die hospitaal. Niks ernstig nie – hy’t per ongeluk van die bakkie afgeval toe hulle die foto’s gaan neem het.”

Die Venters trek nog (ten spyte van die stewige bankbalans) met hul skapies in die Kalahari rond. Oupa Venter sê dis veiliger daar as in die stad. En, natuurlik, kan mens jou net voorstel watter onheil ontketen sou word as Ambi naby treine en vliegtuie kom. Oupa reken die land het genoeg probleme – die Venters weet hoe om vir Ambi te sorg. Vandat hulle hom in die kamp hou, het hy nog net een vinger afgesny.

The Other Side of the Storm

The old man walks down Church Street – at least, that’s what it used to be called, way back then. Everything is different – the cracks in the pavement, the beggars, the whores, the filth… Even the buildings look dirty and tired now and the once-proud bust of Strijdom no longer adorns the square next to the theatre. How long, the man wonders, before they rip out Paul Kruger’s statue?

He drops a coin in the outstretched hand of an impossibly-thin boy, noticing the tell-tale lumps at the side of his neck. AIDS have become the norm, especially after the previous president tried to convince an entire generation they can cure the disease with beetroot and spinach. Like he sometimes does, he scans the throng of people waiting for a taxi, selecting ten people at random. Six of them look ill. The sins of the fathers…

This, he thinks, is what I’ve done. Thirty years of devotion, loyalty and hard work – for this?

In the beginning, things were different. There was hope. During the long meetings and many secret talks, everybody agreed that this country had a bright future. People would cooperate. Once the draconian laws were scrapped, there’d be a period of reckoning. After that, the real work would begin. The infrastructure was sound: railways, harbours, airports, hospitals, schools…these things were in place; it was now a question of expanding these services, getting the economy on track, and once again assuming the role of the flagship of Africa.

But it didn’t quite work out. The railways fell into disrepair. Hospitals became understaffed because the nursing colleges were shut down. Education suffered the same lot with the ‘merging’ of teacher’s training facilities; schools weren’t maintained and the lack of discipline (teachers and students equally guilty) resulted in dismal results. The ministry glossed this over by dropping standards and ‘adapting” the results.

The old man stumbles as he tries to cross the street. He didn’t notice the deep pothole and has to sit down on the broken and dirty bench at the disused busstop to rub his swelling ankle.

Yes, this is what I risked everything for, he thinks. When I flew all over Africa to help to facilitate the talks in Dakar, I had a different dream. Back then, I was the perfect double agent – working for the Nationalists, while supplying the ANC with vital information. And when the elections happened in 1994, I was the proudest man alive. To see everything crumbling away like this, is the saddest thing ever.

But he lost more than just his pride and ambition. He knows that. Thinks about it every day. That phone call changed everything.

*

When Ferdinand Fourie closed the door to his flat, still flushed with the romance of the evening, the shadowy figure in the corridor waited for him.

“You have compromised our position.” A flat statement, delivered in a whisper. “That woman is dangerous. She knows too much.”

For a moment, he was at a loss for words. The man wasn’t finished.

“We have arranged for her to be transferred to a less sensitive position, but that isn’t enough. You have to stop seeing her.”

Ferdinand tried to argue, telling the man he never discusses his work with anybody; that this was an innocent matter of two like-minded people finding love in a chaotic world. The man then ordered him to the waiting car outside. Fearing for his life – but with no choice in the situation – Ferdinand complied. He was taken to a deserted parking lot, where he was ushered into a minivan with a single occupant.

“You will leave for London. Immediately. You will deliver your report about your recent activities to the government-in-exile. Then, my friend, you will disappear.” Ferdinand recognised the voice. Cultured, with an almost-believable British accent, he didn’t have to see the stubble beard to know who he was talking to. “We have arranged everything. New passport. A modest bank account. A new life…

“You have done good work, Ferdinand,” Now the tone was kinder, almost apologetic, “and we are thankful for your contribution to the struggle. However, things are at such a sensitive stage that we simply cannot risk exposing your role. The best thing – for all concerned – is for you to disappear.”

*

And that is what happened. The same minivan took him north. At the border, he was smuggled into Botswana; and from there they ferried him to Lusaka, where he boarded a plane to London. His ‘new life’ included a British passport and a job as a librarian at a private school in Sussex.

For twenty years – twenty years – he lived under a bowler hat with the umbrella clutched under his arm. Even now, after all this time, he knows there will be people who remember him back home. The Old Guard, the right-wingers, the remnants of a power-mad system: they have long memories. He will be type-cast as a sell-out, a traitor, in certain circles.

To be honest, he smiles wryly, one can’t blame them. With the gradual and increasing murders of white farmers, rampant corruption, police commissioners in jail and the threats of nationalisation and land-grabs, the sentiment in the country isn’t one of complacent progress.

But he had to come back. This is the country he fought for. This is where he left the most important person in his life.

The visit to the doctor in London also contributed. Sure, he did feel out of sorts lately, and his weight loss did worry him. He ignored it for a time, but eventually sought help, hoping it’d be a thyroid problem or something silly a few pills would cure. Maybe he expected the diagnosis, but still…

He walks up to the imposing building, fingering the dog-eared ticket in his pocket. Yes, this was where he introduced her to opera. He closes his eyes to call up the image of the stunning dress she wore that evening, the one with the bare shoulders and the flowing lines. Oh, and with the previous show they saw – Madame Butterfly – how beautiful she looked that evening! And afterwards, always afterwards, they’d go back to his flat; their love-nest, to talk and drink wine and…

The pain in his chest is viciously sudden. As he sinks to his knees, he hears the music, the exquisite music she loved so much.

*

Gertruida, who knows (almost) everything, will never know about the John Doe they picked up outside the State Theatre. A man with no identity, with age-old tickets to Aida, an opera that was performed twenty years ago, when the State Theatre was a place to be proud of.

The Storm of Love

Gertruida, who knows everything, never talks about her past. It’s a luxury she just does not allow herself.

Now, on a place like Rolbos, it’s quite unusual not to know most of each other’s secrets. The town is so small, the evenings so long, and the questions so personal, that everybody knows about Boggel’s childhood in the orphanage – or Servaas’ son that made it big in America. To be fair: this cannot be seen as mere curiosity; once they’ve discussed the drought (again), they can either chat about their individual lives – or endure the silence.

Also, maybe one must blame Cactus Jack for this openness. After the second round, most will agree, it is impossible to sit quietly and contemplate one’s proverbial navel. The tequila mix has a way of lifting bad moods, blowing black clouds away and generally cheering up the atmosphere. Boggel calls it his mood-stabiliser, but Gertruida says that’s wrong. She favours truth-serum.

When the weather bureau in Cape Town picks up the low-pressure system off Marion Island, they automatically assume it’ll bring wind, cold and scattered thundershowers to the west coast of Africa, which may (or may not) penetrate inland for a while. As usual, they get it more-or-less right. What the main forecaster – Sipho Modise – doesn’t take into account, is the ridge of high pressure approaching from the north. When the radio stations phone the bureau, Sipho simply says it will be cold and windy in the Cape. Nobody lifted an eyebrow. Everybody knows what the Cape is like in winter time, for it wasn’t known as the Cape of Storms with good, sound reason?

It is in the very nature of natural disasters that they start off small. Like trouble and problems – the little wind that becomes a tornado, will often initially be dismissed as a breeze. Nothing to worry about. But then..

And that’s why Gertruida never talks about her yesterdays. She should have seen it coming… Like Sipho will realise: you have to take everything into consideration before making a decision. But we never do, do we? For who has met love, and wasn’t surprised by it?

It happened towards the end of the 80’s, when she was the secretary to the head of National Intelligence. Here, she had to know everything. The plots, the schemes, the underhand dealings – everything. She knew why the Helderberg crashed, where and how oil imports circumvented the embargo and what – exactly – the war on the borders of the country cost. Because she has an encyclopaedic knowledge of everything (she simply doesn’t forget facts – a trait she inherited from her great-grandfather) she became much more than a secretary. In those troubled times, she often acted as analyst, advisor and confidante to various ministers and high-ranking officials.

That’s how she met Ferdinand Fourie, the man with many faces. This was the man that was able to slip into any country, penetrate any organisation and get any information –  in short: he was a spy. Hy unearthed the information on the Muldergate scandal, was instrumental in setting up meetings between President Botha and various African leaders, and facilitated the (illegal) import of weapons. But, sadly, that is not why Gertruida remembers the man. He was a sensitive, kind companion; somebody she could talk to on equal footing and somebody she fell in love with.

Whenever he was in Pretoria, they’d meet in her flat near the Union Buildings, where they drank KWV’s Roodeberg, talked away the hours, and Ferdinand taught her about opera. With his multilingual skills, he translated the songs Puccini, Verdi and Monteverdi. Having grown up in a small rural town, opera was something Gertruida never experienced before. Her ever-inquisitive mind wanted to know everything Ferdinand could teach her.

On their last evening together, Ferdinand took her to see Aida in the State Theatre. She was swept away with the grandeur, the atmosphere and the music. But it was during O Terra Addio that Ferdinand took her hand. “Don’t forget this,” he whispered. “It is so beautiful. So inevitable. And it is so sad.” When she glanced at him, he had tears in his eyes.

Afterwards, they went over to the little bar in a nearby hotel. Ferdinand was strangely quiet. And when they walked back to his car, the rain came down. No wind, just a slight breeze. No warning. Just the heavens opening up and drenching everything.  Ferdinand spread his arms wide, and turned his face to the sky.

“It’s good to be alive,” he said as he took her in his arms to waltz her to the car. They laughed. Later, still wet, they made love in his flat. And then the telephone rang.

She watched him go. And later, when he didn’t return, she went home.

*

The black clouds over Bokkop announces the storm. Big, rolling and ominous, they seem to hover for a while before bearing down on the little town. Strangely, there is no lightning.  Boggel closes the windows, announces a round on the house and sits down below the counter.

He knows the downpour will be vicious. Water will form rivulets against the wall where the roof has pulled away from the masonry. Voortrekker Weg will be awash soon, and his patrons will crowd the windows to see the wonder of the rain. These things are wonderful, and he wouldn’t mind sharing everybody’s excitement.

But…when the storm dies down and the rain becomes a drizzle, Gertruida will down her drink, walk out to the street, spread her arms wide and turn her face to the sky. The sweet, clear drops will mingle with the salty tears on her cheeks, while she hums some sad tune. Afterwards, when the drops stop falling, she’ll go home.

“Gertruida always welcomes the rain like this.” Kleinpiet holds up his glass to signal for a refill. “Singing in the rain and getting soaking wet. I wonder if it’s some ancient ritual? Or maybe she’s just a bit crazy. Anyway, I prefer it in here.”

“No, man!” Vetfaan watches as Gertruida trudges home through the puddles. “I think she’s celebrating the rain. You know? New life? Expectation of renewal? Waiting for the veld to bloom again? Who knows? What do you think, Boggel?”

Below the counter, Boggel remembers the time he asked Gertruida the name of the sad song she hums when the rain comes down. And he remembers her answer.

“It’s a song about life and love, Boggel. It’s about a breeze that became a storm.” She hesitated for a moment to wipe away a tear. “Look at the veld before the rain. It’s dead. Withered. Dry. And once the rain comes, there is hope. The song, Boggel, is about hope and faith. It says no storm can kill love.”

Boggel, the bent little man who knows pain and loss, doesn’t really understand everything that Gertruida said that day. It sounded as if Gertruida tried to explain something simple in a complicated way.

He gets up, slides over Kleinpiet’s beer and shrugs. “It’s a gesture of hope, I think. And love. She says it’s the breeze that becomes the storm. You try to figure it out.”

But they never will. Only Gertruida, alone in her cottage, knows that some storms never pass. The small thoughts in the back of her mind will remain there, forever. And when it rains, the memories will flood over the walls she so carefully built around them; and for a while she’ll be back in the arms of the storm she knew as Ferdinand Fourie.

The Itchy and Scratchy Show…

I slip in while Boggel takes out the empties. Currently the unusually short days and extremely cold nights have forced me to find new and innovative ways to get to get to the warm and cosy cushion below the counter. In the old days, Boggel didn’t mind so much – but after I chased that rabbit in the veld, things changed.

The itch – way behind my left shoulder – was irritating, to say the least. It was also in an unscratchable place – neither of my hind legs quite got to the spot. Then, within days, my body seemed to breed a myriad of new, itchy places. All over. Even behind my ears and … well, down there, you know?

That’s when Boggel started scratching, too. The one the call Vetfaan, laughed when Boggel spoke about the funny little red spots he had been discovering, and pointed at me. I didn’t quite understand what they said; but it was such an obvious accusation, that I obliged by dropping my ears, turning my head a little sideways, and tucking my tail between my legs. Just for a second, though – I had to sit down quickly to scratch at that shoulder-area again. Vetfaan laughed even more.

Well, that’s how it started, anyway. The next thing I knew, The-Woman-Who-Knows-Everything carried out a huge plastic container and the men helped her to fill it up. I still shudder when I think of that bath. It’s not that I am dirty dog, at all: but one gets used to one’s own routine, understand? A few licks in the most important places, a roll on the rug, and Bob’s your uncle. The bath was a shock and an embarrassment. Afterwards, I ran to Oudoom’s house to seek refuge, but even the pastor got upset when I climbed onto the couch. Used terrible language, he did… Somehow they think it’s okay to wash a dog, but do not want the said dog to romp around in their houses. What harm, after all, can a few muddy feet do? People can be so oversensitive…

Despite the bath, the Sunlight soap and several scoldings from various people, it didn’t help. The itch simply got worse. The round, fat man suggested they take me to Upington.

Now, I am no stranger to vets. While I served in the police force as their best sniffer dog[1], I got used to these men with the friendly voices and the sharp needles. The moment I heard the soothing voice, I knew. And I didn’t really mean to bite the man, either. It just happened. The fat, round man had to lock me in the bakkie while they repaired the damage. How is a dog to know what the display cabinet with all the little vials in, costs? The vet and the round guy had quite an argument about that.

When the round man returned, he forced the tablets down my throat, and dusted me with some stinky powder. I didn’t like that at all, so the round guy had to go back to the vet for some bandages. I remember every word the round man said on the way home.

“Bad dog! You’re a bad dog. Bad, bad, dog!” Over and over, while he never even tried to look at me. Us dogs are sensitive about these things. Tell us once, we get the message. But all the way from Upington to Grootdrink? All I heard was bad, bad dog. It got a bit much. The round guy stopped at Grootdrink to get some pain tablets for his hand and that’s where I hopped off. I’d rather walk home than be shouted at all the way to Rolbos.

The round man eventually gave up, got into his pickup, and drove off. Me? I waited a while to see if he wasn’t playing possum with me, then I started my long walk home. Initially it was quite pleasant, but I soon realised I was hungry and thirsty. That’s when my nose saved me.

The farmhouse next to the road – that’s where I smelt it. Fresh…what? Pie? Chicken pie! My favourite! Well, a dog has to do what a dog has to do…so I walked up to the kitchen, put on my begging face and made whimpering sounds. Even in dog terms, I must admit the woman behind the stove was unattractive. Old, with a wrinkly face. Stooped. She smelt funny: spicy, with a whiff of the stuff Precilla sometimes uses.

“Oh, you poor doggy! You hungry?” Now, ugly or not, this is the type of woman I like. She gave me a whole bowl of milk, several pieces of chicken, and rounded the perfect meal off with a rather large bone.

Then she surprised me.

“You seem to be a good doggy. I like that. But I’d hate it if you started a fight, see? Bella must have her lunch, too, so I’m going to call her. No growling, understand.”

Wow. A pin-up-dog waltzed into that kitchen and bowled me over. The spicy smell wasn’t the old lady – it was this heavenly creature called Bella. I put down my head on my paws and tried to look intelligent. She glanced at me, looked at the old woman, and started eating her lunch. Delicate little bites, without messing on the floor, slowly…. What manners! What a dream come true…

*

That’s why I have to sneak up to Boggels cushion these days. When the lorry from Kalahari Vervoer delivers Sammie’s order, I hop into the back before the man closes the door. I get off when he stops at the café in Grootdrink, where he always unloads a few cases of cooldrinks. Then…

Of course it’s a long way back to Rolbos. I usually make it in time for some lunch, and then I need my sleep. Oh, boy: do I need to rest after these little visits!

It’s only…

Well, I shouldn’t tell you this. Really shouldn’t. But on the way back, just before I reached town, there was this rabbit again. And now there is this teeny, slight, irritation behind my shoulder. Right there where I can’t reach. If you can reach down, I’d really appreciate you just giving me a scratch.

Ahh…you’ve hit the spot.

Now please – pleeeeaaaase – don’t tell Boggel?

Please?

Die Waarde van ‘n Goeie Kroegman

Hulle loop met merkwaardige doelgerigtheid by Boggel se Plek in en gaan sit en wag om bedien te word. As Boggel ewe skielik voor hulle verskyn nadat hy van sy kussing onder die toonbank opgestaan het, deins die twee half-verskrik terug.

“Ek sit maar gewoonlik hier onder,” verduidelik Boggel. “Dis my rug, sien?” Hy draai om, wys sy krom rug en kyk terug met ’n skaam glimlag. “Dors?”

Verligte gesigte en entoesiastiese knikke laat hom omdraai, twee koues uit die yskas haal om dit oor die toonbank gly.

Boggel is nie van gister af kroegman nie. Hy weet wanneer om stil te bly en wanneer om te vra. Dié twee is mense wat jy moet toelaat om die praatwerk te doen – hy kan dit sommer aanvoel. Daar is iets vreemds omtrent hulle: ’n amper onnatuurlike gevoel van tydloosheid en stilte, asof hulle so goed ken, dat woorde nie nodig is nie.

Vrede slenter by die oop deur in, steek vas en knor. Sy nekhare staan skoon orent en sy ore is gespits vorentoe: hierdie twee vreemdes pla hom. Boggel roep hom nader, maar Vrede draai skugter-bang om; soos net ‘n hond kan; en draf buitetoe met daardie draffie wat hy bêre vir die kere wat hy maak asof hy onsigbaar is. Kyk-kyk oor die linkerskouer gaan soek hy skuiling onder die houtstoep wat op die straat uitloop.

“Vrede is nie so nie,” probeer Boggel verduidelik. “Hy’s ’n  rustige hond wat met almal maats maak. Julle was seker êrens in die veld of iets. Moet ’n  reuk wees wat hy by julle optel.”

Die man ontspan en stoot sy leë bierbottel terug na Boggels se kant toe. Hy was duidelik erg dors. “Nog een,” sê hy. Na ’n rukkie onthou hy om die ‘asseblief’ by toe voeg.

Die ongemaklike stilte rek uit tot Vetfaan inkom en die stof van sy lyf afslaan met sy verslete hoed. “Magtag! Vandag skroei alles weer dood! Gee my ‘n bier.” Dis eers na sy vierde groot sluk dat hy omdraai na die twee vreemdelinge. Hy steek sy hand uit. “Vetfaan,” stel hy homself bekend.

“Hoogenwind.”  Die man se stem kom êrens uit sy groot borskas uit. “Die vrou,” sê hy en beduie na haar. Vetfaan wonder nou hoekom die man juis homself  sò sou wou bekendstel: sy het sekerlik ’n naam of iets. En met ’n van soos Hoogenwind sal mens seker liewers jou voornaam wil gebruik? Ander mense se sake….Vetfaan sug, stoot sy leë bottel terug en wink vir nog een.

“Nou wat bring julle na Rolbos? Ons kry maar min buitemense wat hier aankom.” Vetfaan het besluit: as hulle wil ongeskik wees, kan hy ook.

Die man kug en kyk onseker na die vrou. “Ons…um…doen navorsing.”

“Oor wat? Hier is net droë veld en ’n  paar skaap. En Boggel, natuurlik. Of is julle insekmense? Daarvan het ons ‘n hele klomp.  Vra vir Sammie by die winkel – hy het vismotte en krieke.”

Vetfaan het al besluit hy gaan geen respons kry nie, toe die man met sy diep stem iets sê.

“Verskoning?” Boggel het nie mooi gehoor nie.

“Ons doen navorsing oor paranormale gebeure.”

Vetfaan val amper van sy stoel af. “Hier? In Rolbos? Nee, genade, hier sal julle niks kry nie. Gertruida het lankal gloede gekry en Precilla het alle mans afgesweer, selfs vir Kleinpiet. Oudoom se vrou het weggeloop en met Oudok se vrou gaan julle niks regkry nie. Probeer liewer op Upington – daar is heelwat normale vroue daar. Ek weet: ek al daar by die casino gekyk. Maggies – daardie meisies is vreeslik normaal.”

Die man het geen idee waaroor Vetfaan praat nie, maar die vrou gee so ’n skewe glimlag. Gelukkig kom Kleinpiet juis op daardie oomblik sy bier soek.

“Kleinpiet, hierdie is die Hoogenwinde. Of Hoogenwinds. Nie seker wat noem mens twee van hulle nie. Hulle is ginekoloë.”

“Ons is nie.” Die man klink vererg. “Ons doen navorsing.”

“Ek verstaan dit. Maar dis wat ek sê: die vroue op hierdie dorp…”

“Ons doen paranormale navorsing.” Die man beklemtoon die woord.

“O, soos spoke en goed?” Kleinpiet weet meer van sulke goed af en draai geïnteresseerd na die twee vreemdes. “My oupa het altyd gesê hier is drie soorte in die Kalahari. Swart spoke moet jy met ‘n kombers om die hand groet, anders brand hulle jou. Wit spoke is anders: hulle spook vir die lekker. Vir hulle is dit genoeg as jy skrik. En dan is daar grys spoke: jy kry hulle by die rivier by Grootdrink. Mens moet versigtig wees as jy oor die brug ry want hulle wil jou verdrink.”

“Ja,” voeg Boggel by, “ek het ook so gehoor. Maar daar is glinsterspoke ook. In die tehuis waar ek grootgeword het, het die huisvader ons daarvan vertel. Hulle vang kinders wat wil wegloop. Blykbaar sien jy hulle nie sommer maklik nie; dis eers as hulle met sulke lang, koue vingers aan jou skouer vat, dat jy vir hulle sien. Hulle het glo so ’n glinsterende buitelyn – en verder niks. Ons het dit nooit geglo totdat klein Frikkie Veldsman weggeloop het nie. Hulle het sy lyk twee weke later in die Kaap gekry, op die strand. Die huisvader moes hom gaan uitken en hy het vertel hoe die vingermerke orals oor Frikkie se lyf was. Niemand het ooit weer weggeloop nie.”

Die man sug terwyl hy onderlangs vir sy vrou kyk.

“Spoke?” Daar is skielik begrip in Vetfaan se oë. “Hoekom sê julle nie so nie? Daar is jare en jare al sprake van ’n spook by Bokkop – daar waar hulle gemyn het. Destyds, toe hulle die steengroef daar gehad het, was daar ’n ontploffing. Een van die werkers het sy kop verloor, maar soos in heeltemal. Hulle moes hom uitken aan sy klere en die betaalstrokie in sy agtersak. Gertruida ken die hele storie, maar sy is weg Upington toe, om rokmateriaal te gaan soek.”

“En waar spook hy dan? Sonder ’n kop kan hy mos nie sien nie?” Kleinpiet is puur aspris. “Of dwaal hy maar so deur alles?”

“Nee, man! Hulle sê hy soek nog altyd sy kop. Dwaal met donkermaan daar by die steengroef en maak onaardse geluide met sy afkeel.” Vetfaan lig sy twee arms in die lug en roggel diep uit sy bors. “Só.”

“Ek sou nie met sulke fenomene spot nie, menere.” Die vreemdeling is meteens baie ernstig ten spyte van Kleinpiet se gegiggel. “In die paranormale dimensie bestaan daar mense…of siele…waarvan julle nie eens kan droom nie. Ek het ’n leeftyd hieraan spandeer en ek het geleer om respek te hê vir die onverklaarbare. Ek het wesens gesien – onsigbaar vir gewone mense – wat vreesaanjaend is.” Hy bly ’n oomblik stil. “Is daar ’n begraafplaas by Bokkop?”

“Langs die steengroef. Daar was ’n griepepidemie destyds en ’n heel paar mense is daar begrawe.” Vetfaan slurp die skuim van sy bottel af. “Maar julle gaan seker nie daar rondhang nie, gaan julle? Dit is donkermaan vanaand.”

“Dis presies hoekom ons hier is. Kan jy dalk verduidelik waar die begraafplaas is?”

Presies wie se idee dit was om ’n spookekspedisie aan die gang te sit, sal later ’n debat word. Dit was waarskynlik een van daardie gloeilamp-oomblikke wat spontaan, gesamentlik en onnodig gebeur het – soos studente wat besluit om middernag by die meisieskoshuis te gaan serenade. Sulke besluite is later moeilik om te regverdig al was dit so logies aan die begin. Miskien word baie van ons politiek ook so bedryf, wie weet?

Maar…watter groter pret kan daar nou wees as twee spookjagters tydens donkermaan by die begraafplaas gaan waghou, juis as mens nou sorg dat hulle nie voel hulle het hul tyd gemors nie? En gestel nou daar is iets snaaks aan die gang: dan wil ’n man mos weet daarvan, of hoe? Nog erger: miskien kan hulle ’n  paar spookgeluide maak om die Hoogenwinds gelukkig te hou?

*

 “Kyk,” sê die man, “dis waar die steengroef was. Mens kan sien waar die dinamiet die rotse verbrokkel het. En hier is die fondasies van die ou kantoortjie.”

Sy vrou loop reguit na ‘n groterige rots toe. “Dis hier. Dit het hier gebeur. Ek voel dit…”

Die twee gaan staan langs mekaar. Sy het ’n lantern in haar hand – een van die outydse soort – wat ’n flou ligkol om hulle gooi.

“Is jy seker?” Sy stem verraai sy twyfel.

“Ek is, maar jy sal tog nie weet nie. Dit het destyds sekerlik te vinnig gebeur.”

Sy gaan kniel op die grond en soek met haar hande tussen die los klippe rond.

*

 Vetfaan hou sy hand omhoog sonder om aan die intense donkerte te dink. Kleinpiet loop hard in hom vas en die ‘waddeffff…”en “sjjjjuuuut” wat volg, verraai iets van die twee se gemoedstoestand. Cactus Jack gee mens baie moed, maar gaan karring nou met donkermaan in ’n ou begraafplaas rond agter twee vreemde mense en ’n paar spoke aan – en jy het ’n redelike resep vir naakte vrees. Dan weer: neem twee groot Kalahari mans en kyk of een van hulle teenoor die ander sal erken dat hy bang is…?

“Daar’s hulle,” beduie Vetfaan. “Lyk asof hulle iets soek tussen die klippe.”

Die twee mans gaan staan doodstil terwyl hulle die lantern se ligkol met hulle oë volg. Dan hoor hulle die gedempte uitroep as die vrou iets optel en na die man toe uithou.

“Kyk!” Sy hou haar hand uit na die man. “Dis ’n oorbel. Dit moet…”

“Dit is,” sê hy en neem dit by haar. “Kyk, dit pas perfek.” Hy glip dit in sy linker oor in, waar dit glimmend in die lanternlig hang. “Dankie,. Baie dankie.” Hy staan naby haar en vat haar hand.

Vetfaan en Kleinpiet sien hoe die man die vrou se hand vat. ’n Oomblik later val die lantern op die grond. Die geluid van die brekende glas weergalm teen Bokkop se hange uit. Dit voel vir Vetfaan die eggo’s wil nie ophou nie.

In die duister is dit onmoontlik om te sien wat volgende gebeur.  Daar is wel ’n geluid: iets soos ’n sagte wind op ’n herfsaand as die dorre grashalms teen mekaar skuur. Kleinpiet is nie bygelowig nie maar hy voel ’n yskoue rilling teen sy rug af beweeg en hoe die hoendervleis op sy arms uitslaan.

“Kom,” fluister hy, “dis koud, man. Kom ons gaan terug.”

Vetfaan kyk na die vlammetjie van die stukkende lantern, sien hoe dit die gras om dit aan die brand steek en besef skielik dat die hele Bokkop gaan afbrand. Sonder om te dink hardloop hy nader en trap die vlamme dood. Van die bossies in die omgewing begin ook brand en hy skreeu op Kleinpiet om te kom help. Saam kry hulle die vlamme geblus voor die veldbrand lyf kan kry.

“Dêmit! Dis nou wragtag onverantwoordelik.” Sy vrees het plek gemaak vir woede: enige skaapboer weet immers hoe gevaarlik dit is om hier veld aan die brand te steek. “Waar is daardie twee?”

Dan eers besef die twee Rolbossers dat hulle alleen op Bokkop is.

Heeltemal alleen.

*

 Terug in sy Plek, wag Boggel geduldig dat sy twee vriende iets sê. ’n Kroegman weet sulke dinge: soms moet jy praat en soms moet jy luister. Hy weet dis nie nou tyd om vir hulle te vertel wat Gertruida gesê het na sy teruggekom het van Upington af nie. Veral nie die stukkie van die Hoogenwind wat so tragies sy lewe in die steengroef verloor het nie. Gertruida reken as mens jou kop só verloor, is dit baie sleg vir ’n siel. Spoke van sulke mense kan nie aanbeweeg nie.

Tensy jy iets – enigiets – van daai kop terugkry, is jy gedoem om ewig rond te dwaal. Sulke spoke – Gertruida noem hulle donker spoke omdat hulle nie so goed kan sien nie – moet ’n gids kry om hulle te help.

“En wat het julle toe by Bokkop gekry?” Boggel het darem nou genoeg tyd laat verbygaan om te wys hy’s nie té nuuskierig nie.

“Niks nie,” sê Vetfaan. Kleinpiet knik: dis wat hulle afgespreek het.

“So gedink,” sê Boggel, want ’n goeie kroegman sal saam lieg as die geleentheid reg is daarvoor.

Die Vuur van Liefde

Nog stories: klik hier

Dis die stiltes wat hom vang. Daardie ure tussen wakker word en opstaan. Wanneer laas het hy iedergeval ‘n goeie nagrus gehad? Vóór die…insident? Miskien. Hy wil nie so ver terug onthou nie.

Karel Bitterbek verdien sy bynaam – hy weet dit. Gedoop Welman, is sy van nie meer gepas nie. ‘n Welman is ‘n optimis, ‘n vreugde, ‘n plesier. Bitterbek beskryf sy gemoed baie beter.

Dis natuurlik die skone Maria se skuld; want is dit nie so dat die liefde ‘n uitsonderlike vermoë het om van soet na bitter te verander nie? Die eerste hoofstuk van enige liefdesverhaal word gewoonlik gekenmerk deur sagte woorde, gesteelde oomblikke en die toevallige (en o, so eksotiese!) vingeraanrakings wat sag op die gemoed kom lê. In die paragrawe van daardie hoofstuk vind mens verwondering, betowering, die belofte van passie.

Maria was só. En sy was mooi, ook. Sagte oë wat onder die lang wimpers uitloer, het hoofstuk na hoofstuk van vreugde belowe. Die mooi mond met die opkrul kante, het geglimlag – selfs gelag – vir sy eenvoudige storietjies. En later, as die kers laag begin brand het, was die blos op haar sagte wange sigbaar, ten spyte van die amper-donker in die voorkamer.

As hy in die stilte sy oë toemaak, is haar beeld daar om hom te koggel en te terg. ‘n Perfekte lyf. ‘n Beeldskone figuur. En bene wat, saam met die naat in die sykouse, hom gedwing het om te wonder waar dit alles eindig.

Miskien was dit die droogte; of miskien die skaap wat hy so moes keel-af sny om hul lyding te spaar; maar toe die reën wegbly, het dinge begin verander. Hoofstuk twee was nie meer so aanloklik nie. In stille desperaatheid het hy oorgery na die buurplaas toe, na Maria toe, om te hoor waarom sy so stil is deesdae. Haar daaglikse besoeke het, nes watervlak in die boorgat, opgedroog.

Maria het die deur oopgemaak, geskrik, en hom binne genooi.

“Ontmoet vir Bertus Kotze. Hy … kuier … ‘n bietjie hier by ons.”

Karel het stram hand geskud, styfbeen gaan sit en gewag. Hy weet van Bertus. Prokureur op Upington. Grootwildjagter. Pierewaaier. Grootbek. Dis genoeg, wat meer wil hy ieder geval van die man weet? Binne hom het die hoop nog gelewe: miskien is die man hier om ‘n testament op te trek? Of dalk om een-of-ander regsding of ‘n kontrak te hanteer.

Maar nee. Maria het gaan koffie maak terwyl die mans in stilte gesit het. Waaroor sou hulle ieder geval sit en gesels? Die eenvoudige, sukkelende boer kan tog nie ‘n sinvolle gesprek voer met ‘n regsgeleerde nie? En toe sy terugkom was dit Bertus wat opspring, die skinkbord by haar neem en haar bedien. Dit was erg genoeg, maar toe hy langs haar gaan sit, kon Karel sien hoe hulle in Hoofstuk 1 rond dwaal. Ogies. Glimlaggies. Vingertjies.

Karel se Hoofstuk 2 was kort. Die volgende een, langer. Dis waar die stiltes begin het. O, hy was gewoond aan die Kalahari-stilte. Nog altyd. Van kleins af was stilte sy vriend, ‘n deel van sy siel. As hy oor die uitgestrekte veld van die familieplaas geloop het, was hy soms vies vir ‘n sonbesie of ‘n kriek wat die stilte gebreek het. Hy’t altyd gehou van daardie stilte.

Hierdie stilte is anders. Daar is ‘n leemte in hierdie stilte wat dit pynlik ondraaglik maak. Nog lank voor sonop maak dit hom wakker, woel dit met hom en maal in sy kop rond. Die flikker van die kers langs die bed hou net te veel herinnerings vas. En as hy dit doodblaas – pure frustrasie – grawe die donker aan die wond van sy verlies.

Dis hoekom hy Bitterbek is. Nou al vyf jaar ken die mense hom so. Sy dorpsbesoeke is kort, die aankope eenvoudig en selfs Gertruida – met haar wonderlike geheue – kan nie onthou wanneer laas sy hom sien glimlag het nie. Sy enigste toegif aan normaliteit, is nog altyd die enkele bier wat hy by Boggel se Plek drink voor hy weer in die pad val, huis toe. Hulle weet wat hy wil vra, en sal gewoonlik, ewe ongeërg, onder mekaar gesels oor hoe eensaam Maria is. Precilla sal miskien iets sê oor die prokureur wat steeds in die tronk is na die trustgelde so weggeraak het. Servaas sal hardop wonder of daar nie iemand, iewers in die distrik, is wat miskien sou wou gaan vlerksleep by Maria nie – sy word ook mos nie jonger nie, jy weet?  Dan, as Karel Bitterbek die deure agter hom laat toeklap, sal die Rolbossers hulpeloos hul skouers ophaal en wonder of hy ooit weer mens kan word.

Die oggend toe die wind die kers wil doodwaai, is anders. Daar is reën in die lug – hy kan dit ruik. En die flikker van die kers word flou as die vêraf weerlig groter patrone op sy kamermuur gooi. Dan kom die rammel van donderweer; eers sag, maar aanstons oordonderend; wat maak dat Karel Bitterbek sy stewels aantrek om die paar skape onder die skuur se dak in te jaag. Ag Hemel, hy kan nie nou bekostig om ‘n enkele skaap aan die weerlig af te staan nie…!

Van stilte is daar nie meer sprake nie. Dit donder en blits terwyl die voor-reën wind vir oulaas stofwolke rondjaag. Tussen die geloei van die storm, die geraas van die donderslae en die klap-klap van die los sinkplate op die skuur se dak, probeer Bitterbek om sy skape onder die dak in te skree. Die stomme goed ken nie weerlig nie…

Die gloed op die horison vertel van vuur. ‘n Groot vuur. Méér as ‘n veldbrand – die vlamme staan te hoog. Dan tref dit hom. Dis die buurplaas!

Karel probeer nog vir oulaas om sy skape onderdak te kry, sien hoe die gloed groter word, skreeu sy frustrasie uit. Hy sal moet gaan help. Dis al wat nou belangrik is.

Die rit na die buurplaas is die langste wat hy nog onderneem het. Tussen die blitse en stofwolke, met die enkele druppels wat aan die voorruit vasklou, is dit omtrent onmoontlik om die tweespoor pad te sien. Wanneer hy tot stilstand gly op die gruis voor die eens-netjiese huis, kan hy sien dis te laat. Hier gaan niks gered word nie. Hy het nog nooit so iets gesien nie – die vlamme word deur die stormwind horisontaal gewaai, sodat daar van die gebou omtrent niks oorgebly het nie.

Die drie mense – Maria en haar ouers – wat die verwoesting aanskou, staan eenkant, verwese en verslae. Selfs nie eens die aankoms van die bakkie laat hoop weer opflikker nie. Dis verby, hulle weet dit. Karel stap na hulle toe, sy hande wyd gesprei in ‘n moedelose gebaar.

“Ek’s jammer,” sê hy, bo die geraas van die vlamme en die storm.

“Ek ook,” sê sy, maar vir ‘n ander rede.

*

Karel se skape het die storm oorleef. Hy het vir die hele winter help bou aan die nuwe opstal, oorspronklik in stilte, maar later het Maria die transistor radio (die nuwe een wat sy by Sammie gekoop het) langs hom kom neersit.

“As jy wil musiek luister, Karel,” het sy gesê toe hulle vingers per ongeluk raak met die oorgee-slag.

En daar, met die rooigrond-sement aan sy hande en die gemaklike stilte om hulle, sê Karel uiteindelik die regte ding. Hy probeer vertel van die Ou Stilte se leegheid en die vrede van die vol, Nuwe Stilte.

Hy sukkel met die woorde. Hoe vertel ‘n man nou eintlik van die vroegoggend kers wat seermaak selfs as jy jou oë toemaak? As hy opkyk, sien hy haar oë lag vir hom. Met hom. En dis nie spot-oë nie, maar Hoofstuk 1 oë.

“Ek weet, Karel,” sê sy, en plaas ‘n delikate vinger op sy mond. “Dis soos hierdie opstal. Partykeer moet mens oor begin.”

“Ja, dit is so. En dan maak jy klaar. En dan begin die verf afskilfer en dit lyk nie meer mooi nie. Of ‘n storm kom. Miskien brand dit uit.”

“Miskien, Karel Welman, praat jy te veel. Jy doen beter as jy stilbly.” Hierdie keer is daar ‘n vonkel in haar stem èn in haar oë.

*

“Hulle het gebooie opgegee,” sê Gertruida, omdat sy alles weet.

“Dis hoe liefde werk.” Servaas het die meeste ondervinding, almal weet dit. “ Mens kan dit nie verduidelik nie, maar dit tel eers na ‘n storm. Voor dit, is dit net die aanloop na die storie.”

As Karel Welman daar sou gewees het, sou hy seker die enigste een wees wat verstaan wat ou Servaas probeer sê het.

Hy weet.

Liefde begin by hoofstuk 4.

An Index to Rolbos stories

For those that find paging though past posts difficult, here are some shortcuts to older stories…

 

Die Wolletjiestrui

PG 18

Die Heiningdraad

Frikkie-die-vrek

Freedom in Captivity

Breakdown

Die Begrafnis wat nie was nie

Fatherless Day

The Rolbos Factfile

Hotel Rolbos

Recce White

It’s in the eyes…

Where are you?

Rolbos – Friday Flash Fiction

Joost and the Slushmobile

Un Bel Di

Sunday Afternoon Kleenex

Oudok se Flater

Boggel se Koffie

Friday Flash: Freedom Day

Vetfaan’s War

Nagmaalwyn

Gertruida’s (creative) take on History

Precilla en Kleinpiet: Die Voorgeskiedenis

Round on the House

Friday Flash – The Rolbos Fault

Die Apokriewe Doos

Projek Skraper

26th March – Coward’s Day

The Virtual Republic of Rolbos

Kalahari Spa

Versluis se Fortuin

Those Fishnets…

Friday Flash – Happy Marriages?

The Owl

Die Kalender

The Pride of Rolbos

The Confession.

Oudoom’s Easter Sunday Semon – Them Stones

Framed

Sammie and the Actress

Measuring up to…The End?

Die Tuindwergie

Elizabeth’s Jubilee

An Award for Rolbos?

Vetfaan and the Mayans

The Survivor

Mustapha, the Oracle

Tick-tock

Die Dooprok

Piet Bedonnerd

Hybie

Oudok’s Story

Friday Flash – Autumn

Madame Zavira

Precilla’s Idea

Potloer se storie

The Birthday

Sunday Flash: A Late-night Cuddle

Oorlog en Vrede

The Curious Case of Katarina Krulbeen

The License

Gertruida bought one. Did you?

The Dust Devil

A little Valentine’s goes a long way…

Die Barbier van Rolbos

The Path to Boggel, the Orphan

The Rolbos Quiver Sanctuary

Swart Taxi

Kleindoom en die Wonderwerk

Friday Flash: Its the body…oh, the body!

Suspicion, Suggestion…and Surprise. (Adult Weekend Read…)

A French Farewell

Boggel se Borgtog

Hydroponics Sheep

Avondson, Upington…

The Development

The Vagabond Posse

Moth to the Flame

The Spirits of Rolbos

Boggel se Nuwe Dak

Scotty’s Legacy

The Titanic Connection

Rolbos, 1956

Old Oom Hatting’s Eyes

Father’s Day in the Garden…

(Good) Friday Flash

Friday Flash: The President’s….?

The Rolbos-step

The Easter Bunny that wasn’t

Skeletons of Valentine Past

Willem’s Climax(es)

The Good Barman

The Problem with the President

Gertruida’s Quiz

Oxymoron

Friday Flash, Apocalypse

The Return of the Dwarf

Precilla’s Letter

A Trio of Tragedies

Rolbos on the Move

The Painting, The Question…

Sammie’s Revenge

Frozen Love

Any Port in a Storm

Rules.

Die Boerpot

Rolbos and The Cheap Advertisement

Vanessa is waiting for you…

Oudoom on the Warpath

April Fools

Vrede’s Tale

The Telegram

Longdrop to Freedom

Imagine: Africa! Free for Easter

Alfie’s Earwig

Top Ten – most read – titles in this blog. Thank you all!

Just another Winter’s Tale

The Freedom of Rolbos

A Trio of Lights

 

Unidentified Flying…Dogs?

Danny-the-dreamer

Hybie se Geheim.

Dyslexia

29 February 2008

The Rolbos News

The Relief of Rolbos

Gertruida’s lie.

National Dock Day

 

Rolbos – The Sheepthrowing Competition

The Luck of Spin

Boggel’s Birthday